Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

... κάποιο κορμί

... κάποιο κορμί έμεινε μαυρισμένο κι άψυχο,
δακρυγέννησαν οι περαστικοί,
... άλλοθι στην επερχόμενη λήθη,
στην αέναη θλίψη κάποιας μάνας...
έφυγα υποβασταζόμενος, δεν έβλεπα...
τοίχο-τοίχο....
αύριο είχαμε ξεχάσει
χτες δεν θα υπάρχουμε...
του παρακείμενου αορίστου τη μάντρα με σπρέι ζωγράφισα,
μια ροζ καρδιά... παράταιρη στην ασχήμια τους...
κι αύριο εκεί θα είμαι....

7 σχόλια:

maya είπε...

χρωμάτισες όμορφα την απόγνωση μας .
δεν έχει πολλά να πούμε ...
μόνη της η θλίψη
που όλο και βαθαίνει
σιωπηλά έχει γίνει
κομμάτι της 'κληρονομιάς' μας...

χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

Bonnie είπε...

ναι....

Freedula είπε...

Ας είναι μια φορά το όπλο διαφορετικό...

Freedula είπε...

Ας είναι μια φορά το όπλο διαφορετικό...

Talisker είπε...

Είναι τόσο.. περιεκτικό, συγκινητικό και αληθινό αυτό που έγραψες ..

-απο τα πιο όμορφα σου .



-Μακάρι να γινόταν να μην ήσουν εκει και την επόμενη μέρα :)

..κάποια μέρα θα με πεθάνεις μ' αυτό το "τοίχο τοίχο"
-μονο και στην ιδέα!

χχχχχχχχχχχχχχ

σταγόνα είπε...

!!!!!

adaeus είπε...

... Σταδίου
... κάθε μέρα
... πίκρα
... υπάρχουν πολλοί που κοντοστέκονται
... υπάρχει ελπίδα