Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013













... μια πεταλούδα πέταξε στο παραθύρι μου,
λαμπύρισε για λίγο και πέταξε ελεύθερη,
περήφανη, όμορφη...
... θυμήθηκα, ανάσανα, γεύτηκα,
άλλωστε τι είναι η ζωή μας;
παρά μια ανάμνηση...
αυτών που ζήσαμε και ζούμε,
αυτών που μας στοιχειοθετούν...
... γι'αυτό και μέσα μου σε κρατώ,
όχι ανάμνηση μα κομμάτι δικό μου...
σε φωτεινή θέση,
με θέα θάλασσα...
...μιλάμε για ατελείωτες βουτιές...


6 σχόλια:

Dee Dee είπε...



Τι ομορφη καταθεση :)

xxxxxx

maya είπε...

εντάξει! μ'έστειλες!
ειναι η \στιγμή? είναι η διαθεση μου? είναι τ απρόσμενο? είναι το πόσα μας ενώνουν κι ας χαθηκαμε??

είναι που τελικά δεν χανόμαστε ποτέ ?

adaeus μου υπεροχε φίλε που πάντα με στήριζες σαν βράχος. σε στιγμές που το χρειαζόμουν... θυμάσαι και κείνη την 2η έκθεση που δεν βρεθήκαμε αλλά πήγες παρ'όλα? για μένα? ΠΟΣΟ σημαίνει αυτό για μένα! πόσο! ελπίζω να το ξέρεις.

χείμαρρο μ'έκανες και θα έχω κάνει ένα σωρό λάθη!
είναι που ή δεν θάχα λόγια (λίγο δάκρυσα απο χαρά) ή που θα φλυαρούσα όπως κι έκανα.

υ πε ρο χο δώ ρο.
σ'ευ χα ρι στώ ΤΟΣΟ.
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

adaeus είπε...

Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιουνται, κυρίως ημών που μοιραστήκαμε τα εσώψυχά μας, Ντιντίμ, Μάγιαμ!

fractal είπε...

Ξυπνήστεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

http://www.youtube.com/watch?v=AOU_MWlqsSY

maya είπε...

πολλά φιλιά χειμωνιάτικα
χχχχχχχχχχχ
έτσι. γιατί έτσι!
:)))

ζαφορα είπε...

άλλωστε τι είναι η ζωή μας;
παρά μια ανάμνηση...

Πράγματι είναι αυτό που αφήνεις πίσω σου…..!