Πρόκειται για άλλο ένα παιχνίδι, που με κάλεσε το Νατασσάκι, που όμως μου άρεσε πολύ γιατί το θεωρώ έξυπνο και εύκολο να διαγνώσουμε κάποια πράγματα από τους γραφικούς μας χαρακτήρες. Εγώ λοιπόν το έκανα το χρέος μου και ιδού:
Οι κανόνες του παιχνιδιού πολλοί απλοί και τους αντιγράφω από της Νατάσσας: 1. Γράψε 2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… ) 3. Πόσταρε. 4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com 5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)
Ξεκινώντας Μ.Παρασκευή για Κορώνη με βροχή στο δρόμο έπρεπε να έχεις την προσοχή σου τεταμένη. Χιλιάδες άλλοι σαν και μας φορτωμένοι σε κάθε είδους μεταφορικό μέσο τραβούσαν προς την ίδια ή την άλλη κατεύθυνση. Κάποιοι άλλοι άφηναν την τελευταία τους πνοή στην άκρη κάποιου επαρχιακού ή εθνικού δρόμου, όπως το ατύχημα που συναντήσαμε λίγο έξω από την Τρίπολη. Η ιδέα αυτή νεκρών συνανθρώπων, η συνεχιζόμενη βροχή, η ταλαιπωρία με γέμιζαν μελαγχολικές σκέψεις για τον τρόπο που οδηγούμε... και σταματάω εδώ...
Η θέα από το Ξενοδοχείο, η αισθητική του και το όλο τοπίο μας αποζημίωσε παρά τη σκοτεινιά που πλημμύριζε ακόμη και τα χρώματα του ορίζοντα. Ψιχάλες που αποτυπώθηκαν ψηφιακά έπεφταν παντού και φούσκωναν τα νερά της πισίνας, που είναι ο λατρεμένος χώρος των παιδιών, προς επίδειξη των καταδυτικών τους δεξιοτήτων.
Διασχίζοντας ένα μονοπάτι στον ελαιώνα και κατεβαίνοντας αρκετά σκαλιά ανακάλυπτες μια μικρή παραλία, που σου θύμιζε τις νεανικές σου αναγνώσεις του Ροβινσώνα Κρούσο.
Ο καιρός μας λυπήθηκε και σε μερικά διαλείμματα της βροχής, μας επέτρεψε να επισκεφτούμε το κάστρο της Μεθώνης ..
...καταφέρνοντας να το εξερευνήσουμε σχεδόν όλο παρά την τεράστια έκταση που καταλαμβάνει. Κατά την διάρκεια της παραμονής μας, επισκεφτήκαμε αρκετές πόλεις και χωριά πάντα με βροχερή διάθεση, όπως την Φοινικούντα... ή την Πύλο... Διαπίστωση; Ολες είναι ωραιότατες από μακρυά και στις φωτογραφίες... άμα όμως τις περπατήσεις θα διαπιστώσεις την έλλειψη αισθητικής, τη βρωμιά, την αδιαφορία και άλλα πολλά στα οποία διακρινόμαστε ως λαός...
... πάντως τα παιδιά το διασκέδασαν αρκετά, έπαιξαν, φώναξαν, κυνηγήθηκαν, πολύ επιτραπέζιο και γκρίνα (λόγω βροχής) και μια βουτιά στην πισίνα...
Τελικά οι ψιχάλες μπορεί να είναι ψηφιακές, εγώ όμως τις γεύτηκα στο πρόσωπό μου, σε κάποια μοναχική μου περιπλάνηση, μουλιάζοντας ακόμη περισσότερο τη μελαγχολία των ημερών... Και το χρόνου δε λένε? ... και του χρόνου
Eπειδή κάπως έτσι ήταν το φετινό μου Πάσχα, πολλά λουλούδια, πολλή βροχή, μελαγχολικό, όπως οι διαρκείς συννεφιές και τα σκούρα χρώματα του ουρανού...
Only time - Enya
Who can say where the road goes, Where the day flows, only time? And who can say if your love grows, As your hearth chose, only time?
Who can say why your heart sights, As your live flies, only time? And who can say why your heart cries when your love lies, only time?
Who can say when the roads meet, That love might be ,in your heart? and who can say when the day sleeps, and the night keeps all your heart? Night keeps all your heart.....
Who can say if your love groves, As your heart chose, only time? And who can say where the road goes Where the day flows, only time?
...μείνε, σταμάτησαν ο χρόνος και οι σκέψεις, πάγωσαν τα πρέπει και τα θέλω, κάβο ρίξαμε σε απήνεμο λιμάνι, θάλασσά μου αγαπημένη.
...άνθη, κλείσε τα μάτια, μύρισε το άρωμά τους, πέρασε απαλά μια ανάσα αφής από το μίσχο τους, κι εγώ τα βλέφαρά σου με μια ανάσα άγγιξα και βούρκωσε το βαθύ μέσα μου...
...ταξίδεψες, σε μέρη μακρινά, αμάξια και καράβια σε πήραν φώτα-γραμμές στο σκοτάδι της ερημιάς άφησες. Πονάω χαμογελώντας, ναι χαμογελώντας 1000 χιλιόμετρα μακρυά, γιατί κάτι σου 'κλεψα, ένα χάδι, ένα άγγιγμα στο στήθος.
...στέκομαι δω, είμαι ένα αποτυχημένο ποίημα, απ'αυτά που έσκιζες στην εφηβία σου, μόνο που τώρα δεν μπορείς να με σκίσεις νικημένος από την ίδια σου τη μελαγχολία.
Οι κανόνες του παιχνιδιού πολλοί απλοί και τους αντιγράφω από της Νατάσσας:
Η θέα από το Ξενοδοχείο, η αισθητική του και το όλο τοπίο μας αποζημίωσε παρά τη σκοτεινιά που πλημμύριζε ακόμη και τα χρώματα του ορίζοντα.
Διασχίζοντας ένα μονοπάτι στον ελαιώνα και κατεβαίνοντας αρκετά σκαλιά ανακάλυπτες μια μικρή παραλία, που σου θύμιζε τις νεανικές σου αναγνώσεις του Ροβινσώνα Κρούσο.
Ο καιρός μας λυπήθηκε και σε μερικά διαλείμματα της βροχής, μας επέτρεψε να επισκεφτούμε το κάστρο της Μεθώνης ..
...καταφέρνοντας να το εξερευνήσουμε σχεδόν όλο παρά την τεράστια έκταση που καταλαμβάνει.
Κατά την διάρκεια της παραμονής μας, επισκεφτήκαμε αρκετές πόλεις και χωριά πάντα με βροχερή διάθεση, όπως την Φοινικούντα...
ή την Πύλο... Διαπίστωση; Ολες είναι ωραιότατες από μακρυά και στις φωτογραφίες... άμα όμως τις περπατήσεις θα διαπιστώσεις την έλλειψη αισθητικής, τη βρωμιά, την αδιαφορία και άλλα πολλά στα οποία διακρινόμαστε ως λαός...
... πάντως τα παιδιά το διασκέδασαν αρκετά, έπαιξαν, φώναξαν, κυνηγήθηκαν, πολύ επιτραπέζιο και γκρίνα (λόγω βροχής) και μια βουτιά στην πισίνα...
