... τι είναι αυτό που συνωμοτεί στη ζωή μας; μια ανεπαίσθητη αύρα ποτισμένη με άρωμα άνοιξης, μια παρουσία που ραγίζει τον καθρέφτη του εγώ μας, ή μήπως μια ανατροπή των δεδομένων του εφησυχασμού;
...τι είναι αυτό που αλλάζει τους ακατάληπτους ρυθμούς μας; μια άλλη οπτική γωνία αναγκαστικών προτεραιοτήτων, μια δροσερή ρανίδα εφίδρωσης σε ξένο χέρι που άγγιξες, ή μήπως πιθανότητας φιλοδοξία που ονειρευόταν το αδύνατο;
... τι είναι αυτό που πρέπει μαγικά να τιθασεύσεις; με ευγένεια να το απαλλάξεις από συμβιβασμούς και αιρέσεις, με ελευθερία και ποίηση να το γαλουχήσεις, ή μήπως με εξέγερση ολόκληρη ζωή να αναθεωρήσεις;
...τι είναι αυτό, που κανένα τραγούδι δεν το είπε αληθινά; και ας εύχονται οι στίχοι για τα περισσότερα...
So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain. Can you tell a green field from a cold steel rail? A smile from a veil? Do you think you can tell? And did they get you to trade your heroes for ghosts? Hot ashes for trees? Hot air for a cool breeze? Cold comfort for change? And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage? How I wish, how I wish you were here. We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year, Running over the same old ground. What have you found? The same old fears. Wish you were here.
