
Πρώτα ήρθε η προσμονή που ‘γινε αγωνία,
ξενύχτι, λαχτάρα και αναστεναγμός...
Μετά ήρθαν τα όνειρα και οι σκέψεις
με άγριο χορό άλωσαν της ψυχής μου το άβατο…
Στίχοι ξέφυγαν κι αγκαλιά μουσικής έγιναν,
εσύ κι εγώ μόνοι μας, φάρμακο….
Σε μύρισα, σκίρτησες, πηγή δροσερή έγινες…
Θεός η αφή μου κι απόλαυση…
Πέταγμα όμορφο αετού μας ένωσε,
ανάσα αγαλλίασης ψιθύρισες στ’ αυτιά μου…
Έγιναν φτωχές οι λέξεις, μίκρυνα κι εγώ,
αυτό που με ριγεί πως να το περιγράψω...
Στέρεψαν από καιρό οι λέξεις, σύννεφα γκρι γίνανε,
χαμηλό βαρομετρικό θα το'λεγαν οι ειδικοί.
Εγώ θα το ονόμαζα αγάπη.
