Moby - Whispering Wind

Ετσι θέλω τα όνειρά μου απόψε... Like the whispering wind ....
Καληνύχτα σας

Βόλτα...

Θέλω να χαθώ μαζί σου στο δάσος σε δρόμους μοναχικούς...
μακρυά από τη βουή της πόλης, σε χωμάτινες διαδρομές...
Να μου κρατάς και να μη μου κρατάς το χέρι,
να περπατάμε ακουμπώντας ο ένας τον άλλο κοιτώντας μπροστά.
Οι φωνές μας να μπλέκονται μ'αυτές των πουλιών και των ρυακιών...
Ακου τον καταρράκτη μακρυά, φωνάζει κατρακυλώντας αιώνες τώρα,
πόσο μικροί είμαστε μπροστά του, δύο κουκίδες στο τοπίο και στο χρόνο.
Κι όμως έχουμε τόσα πολλά να πούμε, θέλω να σ'ακούσω...
μ'αρέσει ν'ακούω, να είμαι δέκτης....
μπορώ να αφουγκραστώ ακόμη και το μικρό κυκλάμινο που φύτρωσε στη σκιά της οξιάς.
Πόσο μάλλον εσένα...
Κι όταν θα αποκάμεις και θα σταθείς κάτω στο γρασίδι θα γείρω πάνω σου...
και την ψυχή από τα χείλη θα σου κλέψω...

Hungarian dance No. 5

Εμ τι μόνο η just me θα μας βάζει Hungarian Dances... Είδατε δεν άντεξα πολύ την κατάθλιψη της Πάρνηθας....

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

Οταν ξεκινήσαμε Σάββατο πρωί για Πάρνηθα γνώριζα ότι δεν θα ήταν και οι καλύτερες καιρικές συνθήκες. Ηταν η πρώτη φορά μετά την πυρκαγιά, που θα το επιχειρούσα. Δεν άντεχα τόσο καιρό να αντικρύσω το αγαπημένο μου βουνό έτσι βιασμένο από "ανθρώπους".
Ανεβαίνοντας το φιδωτό δρόμο τίποτε δεν προμήνυε τι θα επακολουθήσει. Το δάσος στη θέση του και ξαφνικά, λίγο πριν φτάσουμε στην Αγ.Τριάδα, όπου αρχίζουν τα καμένα, μια πυκνή ομίχλη αποφάσισε να μας γλυτώσει από το τραγικό θέαμα. Ομίχλη και μυρωδιά καμένου και κάποια κουφάρια κορμών και τα γνωστά κορμοδέματα για την προστασία του εδάφους κατά τις βροχές. Φτάνοντας στο καταφύγιο Μπάφι, η ομίχλη πύκνωσε και εκεί σταματήσαμε. Ο γύρω χώρος, ως εκ θαύματος ανέπαφος και το καταφύγιο πραγματική όαση για την καταπολέμηση της υγρασίας. Ισα που προλάβαμε να περπατήσουμε λίγο με τα παιδιά και λίγο αργότερα επιασε γερή βροχή και ευκαιρία κοντά στο τζάκι να απολαύσουμε το πολύ καλό σπιτικό φαγητό και το κόκκινο κρασί. Οταν αργά το μεσημέρι φεύγαμε, η βροχή συνεχιζόταν ακάθεκτη και η ομίχλη υποχωρούσε, για να μας αποκαλύψει το μαύρο τοπίο, μαύρα και τα ρυάκια του νερού, μαύρη και η ψυχή μας...
Αχ ρε Πάρνηθα πως σε καταντήσαμε έτσι καλή μου.... Βάλε τα δυνατά σου να ξανανθίσεις...