Where you end...

Moby: Where you end!


Some things fall apart
Some things make you whole
Some things that you find
Are beyond your control

I love you and you're beautiful
You write your own songs
What if the right part of leaving
Turned out to be wrong

If I could kiss you now
Oh I'd kiss you now again and again
'Til I don't know where I begin
And where you end

Thought I fell in love the other day
With an old friend of mine
I was running kisses
Down every inch of her spine

We had the roof down
The sun came shining in
The black fact is
That I was thinking of you

If I could kiss you now
Oh I'd kiss you now again and again
'Til I don't know where I begin
And where you end

I slept in the sun the other day
I thought I was fine
Everything seemed perfect
'Til I had you on my mind

I tried to love you
I did all that I could
I wish that the bad now
Had finally turned into good

If I could kiss you now
Oh I'd kiss you now again and again
'Til I don't know where I begin
And where you end

If I could kiss you now
If I could kiss you now
If I could kiss you now

Oh where you end
Is where I begin

Oh where you end
Oh where you end
Oh where you end

Γιατί έτσι...

Ξωτικά (μέρος 2ον)...

Οι στιγμές στα δάση της Γκιώνας θύμιζαν παραμύθι. Ξεμύτιζε μια ελπιδοφόρα Άνοιξη, όταν έφτανα εκεί. Τα χώματα υγρά, το χορτάρι πράσινο, τα έλατα σκόρπιζαν δροσιά,

αγριολούλουδα μωβ και κίτρινα ξεπηδούσαν από κάθε σημείο, ακόμη και μέσα από τα παιδιά έλατα

Στα δάση αυτά συνάντησα τον αετό αγέρωχα να πετά, την αλεπού πονηρά να διασχίζει μονοπάτια, σκίουρους να σκαρφαλώνουν χαρούμενοι στο δέντρο τους, λαγό φοβισμένο και γρήγορο, δρυοκολάπτη να χτυπά το κούφιο ξύλο... τοκ-τοκ, τοκ-τοκ.
Άκουσα το αηδόνι και όποιος δεν το έχει ακούσει, όποιος δεν έχει κάτσει σε κορμό δέντρου να χαρεί το τραγούδι του, έχει χάσει τη μελωδία της ευτυχίας. Σαν ακουστεί το αηδόνι, λες και υπάρχει συνομωσία του δάσους, όλοι οι θόρυβοι και οι ήχοι σωπαίνουν, τα άλλα ζώα σιγούν, ως και τα ρυάκια κυλούν αθόρυβα πάνω στις κροκάλες του βουνού.
Τότε είναι που οι μικρές νεράιδες σου προσφέρουν τα ωραιότερα λουλούδια













Περπάτησα, περπάτησα πολύ, από το φαράγγι της Ρέκκας














μέχρι τις ορθοπλαγιές της Συκιάς, εκεί που 1500 μέτρα κάθετων βράχων, δεν πτόησαν τους πιο καλούς αναρριχητές να ανέβουν σε μια συνεχή προσπάθεια, εκεί που αιωρούμενοι κοιμούνται τα βράδια, για να συνεχίσουν την επόμενη μέρα...














Τα ξωτικά μου είχαν εξαφανιστεί, λες και ήξεραν την επιστροφή του Χειμώνα (σε μια τελευταία αναλαμπή του) που θα επακολουθούσε. Μόνο κάπου κάπου στον ύπνο μου, άκουγα τα τραγούδια τους, τις σκανδαλιές και τις φωνές τους... τα βράδια που λυσσομανούσε ο βοριάς κουβαλώντας στους ώμους του τον κύριο Χειμώνα...
Και είχαν δίκιο, γιατί το τρίτο βράδυ, φάνηκαν οι πρώτες νιφάδες, αθόρυβες και κατάσπρες στη σκοτεινιά σκέπαζαν και χρωμάτιζαν λευκό το τοπίο













Τότε ήξερα τι είχε φοβίσει τα ξωτικά μου, ήξερα σε ποιές σπηλιές είχαν κρυφτεί. Ένα αρχέγονο ένστικτο μου αποκάλυπτε τις κρυψώνες τους... Ομως γνώριζα, κοιμόντουσαν σαν παιδιά ανέμελα, κάτω από τεράστια μυθικά φύλλα για να ζεσταθούν, σε στρώματα από στάχυα και βαμβάκι ... δεν έπρεπε να τα ξυπνήσω. Μόνο η Άνοιξη είχε αυτό το δικαίωμα, άλλωστε αυτά ερχόντουσαν κάθε βράδυ στο όνειρό μου πιστά στο ραντεβού τους.
Οταν ξύπνησα την επόμενη μέρα, τα σπίτια των ανθρώπων είχαν περικυκλωθεί από τον Χειμώνα και τις άσπρες νιφάδες του... Τα έλατα και οι στέγες είχαν αλλάξει χρώμα και τα μάτια δεν μπορούσαν να πιστέψουν την επικράτηση του Χειμώνα, λίγο πριν αναχωρήσει ο Μάρτης....













Ναι με είχε νικήσει ο κύριος Χειμώνας, τα ξωτικά το ήξεραν και δεν ξεμύτισαν, όπως και τα περισσότερα ζώα του δάσους κι απόμεινα μόνος μου εγώ να προσπαθώ να ανοίξω δρόμο...
δρόμο διαφυγής...
χαμογελώντας,
γιατί τις πατημασιές μου θα ακολουθούσε η Άνοιξη για να επιστρέψει και να θριαμβεύσει οριστικά...

Ξωτικά...

Καμιά φορά τα ξωτικά επιστρέφουν στο δάσος "σπίτι" τους, να ακούσουν τα ρυάκια, να μιλήσουν με τα ζαρκάδια, τις αλεπούδες και να κυνηγήσουν νεράιδες...
Ισως πάλι ανακαλύψουν κρυφά μέρη, νέες σπηλιές με μυστικά, τραγούδια και όργια της φύσης...
Τα δάση της Γκιώνας είναι ιδανική περίπτωση, με έλατα, ρυάκια, χιόνια που λιώνουν, απόκρημνες κορφές πρόκληση, μονοπάτια που σε οδηγούν στο άγνωστο, μοναχικά εκκλησάκια και βοσκούς βγαλμένους από τα παραμύθια του Παπαδιαμάντη...
Σ'αυτά τα δάση φτάνουν λίγοι άνθρωποι κι αυτοί δείχνουν σεβασμό στη μητέρα φύση, στα φυτά, στα αγριολούλουδα και στα ζώα. Κάποτε, κάποτε αυτοί οι άνθρωποι παίρνουν μαζί τους στο γυρισμό τους στις πόλεις και στα χωρία τα πιο φιλικά ξωτικά, τα αγαπούν, τα υιοθετούν και αυτά αλλάζουν μορφή και γίνονται ανθρώπινοι.
Με κάθε ευκαιρία όμως γυρίζουν στο βουνό, στα δάση, ξεγυμνώνονται και χοροπηδούν σε άβατα μονοπάτια, θυμούνται την προηγούμενη ζωή τους, συναντούν τους φίλους κι όμοιούς τους, τα λουλούδια που μιλάνε, τις πυγολαμπίδες οδηγούς, τους τραγουδιστές γρύλλους, τα περήφανα αηδόνια...
Κι όταν έρθει η ώρα να γυρίσουν στο νέο τους ανθρώπινο σπίτι, κλαίνε, κλαίνε μοναχά τους, να μη τους δει κανένας... τα δάκρυά τους ποτίζουν τη γη, γίνονται τα ομορφότερα αγριολούλουδα που ποτέ άνθρωπος δεν τα χει δει και μόνον οι καλύτερες μέλισσες του δάσους παίρνουν από αυτά το μυθικό τους νέκταρ...
Ναι κλαίνε και τα ξωτικά, όταν έρχεται η ώρα να γυρίσουν πίσω, στη ζωή των ανθρώπων, γιατί πάντα υπάρχει κάποιος που δεν τα καταλαβαίνει, κάποιος που τα πληγώνει...
Γι'αυτό ποτέ δεν ξέρεις, ίσως κάποτε να μη γυρίσουν, να μείνουν για πάντα εκεί, στο πραγματικό τους σπίτι, στη φύση,
όπου όλα είναι αρμονικά...
και κανείς δεν πληγώνει τα ξωτικά...

Όταν ξυπνάει η πόλη...

Όταν ξυπνάει η πόλη
κρύβονται οι κλέφτες της νύχτας.
Όταν ξυπνάει η πόλη
οι έντιμοι του μόχθου περπατούν.

Τα χρώματα του ουρανού σε ξεγελούν,
φωτίζουν τα σκουπίδια και τους άστεγους.
Κάποιες ψωριάρες ακακίες δειλά πρασινίζουν
και τα αδέσποτα νωχελικά σε γυροφέρνουν.

Βήματα γοργά των περισσότερων,
μα όχι τα δικά μου, όχι τα δικά μου σήμερα,
σήμερα που θέλω να τη ζήσω, να πάρω τις μυρωδιές της
...αυτής της πόλης που με γέννησε.

Είναι όμορφη αυτή η πόλη;
ή στα μάτια μου φαντάζει έτσι;
Δεν ξέρω, δεν έχω λογική... νιώθω.
...όταν ξυπνάει αυτή η πόλη, εγώ αγαπώ.