... να φύγω

... να φύγω σε ταξίδι αλλιώτικο,

στη σκοτεινιά

... να ψάχνω εσένα,

χωρίς φρένα...

... κάποιο κορμί

... κάποιο κορμί έμεινε μαυρισμένο κι άψυχο,
δακρυγέννησαν οι περαστικοί,
... άλλοθι στην επερχόμενη λήθη,
στην αέναη θλίψη κάποιας μάνας...
έφυγα υποβασταζόμενος, δεν έβλεπα...
τοίχο-τοίχο....
αύριο είχαμε ξεχάσει
χτες δεν θα υπάρχουμε...
του παρακείμενου αορίστου τη μάντρα με σπρέι ζωγράφισα,
μια ροζ καρδιά... παράταιρη στην ασχήμια τους...
κι αύριο εκεί θα είμαι....

... μάτια παιδικά

... τα παιδιά που ο Νιόνιος δεν ξέρει τι να τους τραγουδήσει,
τα παιδιά που σ'αναζητούν στις γωνίες,
που ακροβατούν στα δύσκολα...
που μόνο στο βλέμμα τους βαθιά μπορείς να δεις...

... τα παιδιά, παντού τα ίδια,
φτωχά ή πλούσια, πεινασμένα ή χορτάτα, καθαρά ή βρώμικα,
ένα χέρι να κρατήσουν μόνο αρκεί...
να μην έχουν θλίψη...

... δεν ξέρω και γω τι να πω για τα παιδιά,
μόνο να τους κρατώ το χέρι τελικά μπορώ,
στις ανάγκες να είμαι δίπλα τους...
κι όταν βρέχει, να τα σκεπάζω...

...δίπλα τους,
... αμίλητος φρουρός,
...για πάντα

...ανιδιοτέλεια

... στην ανιδιοτέλεια της φύσης παραδόθηκα,
σφάλισα το κλείστρο των οφθαλμών
τη στιγμή για να κρατήσω...
σε φιλμ έγχρωμης διαίσθησης...
σε μόνιμες επιλογές παραίσθησης...
να υμνώ εσένα...
το παν...

ΥΓ. Η εικόνα είναι από δω